Leo van den Brink (1932) is een energieke, sociaalvaardige, intelligente en bescheiden man die, ondanks dat hij snel kan werken, er begrip voor heeft dat een ander wel eens iets minder snel kan zijn. Luiheid en gebrek aan inzet worden door hem echter niet gewaardeerd. Hoewel hij zijn eigen vader als autodidact neerzet is hij dat zelf eigenlijk ook. De scholing die hij kreeg vond grotendeels in en vlak na de tweede wereldoorlog plaats toen goede scholing zo goed als onmogelijk was. Ook gezien de situatie thuis, vele monden te voeden, opleidingen te betalen en zijn oudere broer die het klooster inging, was meer vakopleiding dan een jaar en drie maanden Bisschoppelijke Nijverheidsschool niet mogelijk. Zijn hulp in de zaak was meer dan gewenst. Augustus 1948 werd zijn beroep dus, noodgedwongen, jachtbouwer. Tot die tijd werkte hij al min of meer mee. Naast zijn “handige handen” heeft hij een groot muzikaal gevoel geërfd en zou dan ook het liefst instrumentenbouwer zijn geworden.

Behalve muziek is geschiedschrijving ook een liefhebberij. Leo heeft bijv. vele jaren met een filmcamera rond gelopen en daarmee ook het dorpsleven vastgelegd. Daarnaast is sport altijd een uitlaatklep geweest. Op zijn 73e liep hij pas zijn laatste halve marathon en met schaatsen deed hij lange tijd niet onder voor veertig jaar jongere leden van de Stompwijkse schaatsvereniging. Hij heeft heel wat Kolibri's voor zichzelf gebouwd en jaren gevaren maar gek genoeg ligt zijn ziel eigenlijk toch meer bij voornoemde sporten.

Hij trouwde in 1957 met Will Luiten. Een gelukkig huwelijk waarin zij samen vier kinderen kregen. Helaas kwam hun jongste dochter Helma voortijdig om het leven bij een verkeersongeluk. De laatste jaren is Leo “met pensioen”. Hoewel dit betrekkelijk is want hij houdt niet van stilzitten en verricht nog graag vele hand- en spandiensten en is hij o.a. nog actief in het kerkbestuur.