Ons leven bruist. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Samen met ons gezin, familie en vrienden genieten we van het leven. Natuurlijk maken we ons ook druk om duizend en één dingen.

Erik Fontein is 36 jaar oud, als hij te horen krijgt dat hij zaadbalkanker heeft. Met hart en ziel vertelt hij in “Schipbreuk” hoe hij deze grote tegenslag samen met zijn gezin heeft overleefd.

Nog nooit heb ik gedacht: “Dit gaat mij overkomen.” Ook al komt het soms wel heel dicht bij. Het komt op je pad en je struikelt. Je wordt van een rijdende trein getrokken. Van duizend en één maak je je nog maar druk om één ding.

Dit boek gaat over de grootste tegenslag en het grootste geluk in ons leven.

Ik geef u de eerste rang om onze ervaring te delen.

De wil om te vechten is het aller belangrijkste. De wil om te accepteren is het aller moeilijkste. Een mens is tot meer in staat. Een gevecht tegen een ernstige ziekte met complicaties, het gemis van je gezin, je oude vertrouwde leventje en de zorg om het leed van medepatiënten veranderde ons leven in een bikkelharde strijd..